Profesor Janusz Kuźniewicz urodził się 20 maja 1936 roku w rodzinie wojskowej, która od wieków zamieszkiwała Kresy Wschodnie. Jego prapradziadek walczył w Powstaniu Listopadowym, pradziadek walczył w powstaniu styczniowym, dziadek był legionistą, a ojciec oficerem wojska polskiego. Dzieciństwo i pierwsze lata nauki szkolnej spędził z matką we Lwowie.

Ojciec w latach 1939-1945 walczył w armii polskiej na zachodzie. Po przymusowej repatriacji w 1945 roku osiedlił się wraz z rodziną we Wrocławiu, gdzie ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. W młodości wielkim hobby profesora było lotnictwo. W Aeroklubie Wrocławskim odbył szkolenie spadochronowe, szybowcowe oraz kurs na samolotach silnikowych. W latach 1957-1959 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, jednak wypadek zakończył jego karierę lotnika. Po pobyciu w szpitalu i rekonwalescencji podjął w 1959 roku studia na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, a następnie rozpoczął pracę jako asystent w macierzystej uczelni w Zakładzie Hodowli Owiec i Zwierząt Futerkowych w szkole naukowej profesora Mariana Junego.

W roku 1972 profesor Janusz Kuźniewicz się doktoryzował, a w roku 1989 habilitował.

W 1990 roku decyzją Ministra Edukacji Narodowej został powołany na stanowisko docenta. W grudniu 1991 roku Rektor Akademii Rolniczej mianował go na stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Hodowli Owiec i Zwierząt Futerkowych. W roku 1996 Prezydent Rzeczpospolitej nadał mu tytuł profesora, a w 2000 roku Minister Edukacji Narodowej mianował go na stanowisko profesora zwyczajnego.

Profesor Janusz Kuźniewicz miał duże osiągnięcia w działalności dydaktyczno-wychowawczej. Prowadził zajęcia dydaktyczne z zakresu hodowli zwierząt futerkowych, owiec, oceny ich skór i garbarstwa. Obok pracy w macierzystej uczelni w latach 1987-1990 prowadził zajęcia dydaktyczne ze studentami Akademii Rolniczej w Szczecinie. Pod kierunkiem profesora 166 studentów wykonało prace magisterskie, był również promotorem czterech rozpraw doktorskich. W roku 1990 zgromadzenie elektorów Wydziału powierzyło profesorowi funkcję prodziekana ds. studiów zaocznych i organizacyjnych na lata 1990-1993, prolongowaną następnie na lata 1993-1996. Był również kierownikiem naukowo-dydaktycznym studiów zaocznych Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt w Nysie w latach 1994-2002.

Profesor jako aktywny i ceniony wykładowca popularyzował wiedzę i kształcił kadry do pracy w rolnictwie. Organizował i prowadził liczne wykłady i zajęcia praktyczne dla hodowców zwierząt futerkowych, a także liczne kursy, szkolenia specjalistyczne i seminaria. Jest autorem czterech wdrożonych do praktyki rozwiązań technologicznych. W latach 1965-1980 był członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa, której przewodziła profesor Jadwiga Ocetkiewicz.

W latach 1980-2006 był ekspertem i biegłym sądowym przy Sądzie Wojewódzkim we Wrocławiu i Naczelnej Organizacji Technicznej SITR. Wkład profesora do rozwoju nauk zootechnicznych od początku działalności naukowej to badania nad kompleksowym stosowaniu w żywieniu zwierząt futerkowych (króliki, nutrie, lisy) pełnoporcjowych mieszanek treściwych granulowanych. Jako jeden z pierwszych w kraju rozpoczął badania nad kompleksowym stosowaniu w żywieniu tych zwierząt pełnoporcjowych mieszanek granulowanych. Zajmował się również doskonaleniem metod chowu tych zwierząt. Badania te spotkały się z dużym zainteresowaniem zagranicznych ośrodków naukowych (Chile, USA, Hiszpania i Włochy). Pracami prowadzonymi nad mięsnym użytkowaniem królików i nutrii zainteresowali się m.in. Profesor Manuel z Uniwersytetu Katolickiego w Chile oraz Profesor Paul Ramsey z Uniwersytetu Luizjana w USA.

Profesor Kuźniewicz wspólnie z doktorem Stanisławem Gawlikiem i doktor Anną Wojsyk-Kuźniewicz, zastosowali jako pierwsi w kraju metodę zoometrycznych pomiarów do oceny królików typu mięsnego, stwierdzając, że pomiary te w połączeniu z pomiarami masy ciała mogą stanowić podobnie jak u zwierząt dużych, dokładne kryterium cech produkcyjnych u zwierząt małych.

Duże znaczenie miały badania Profesora nad oceną ekonomiczną chowu zwierząt. Opracowane przez niego modele empiryczne dla ferm zostały uznane jako wzorowe i mogły spełniać funkcje biznesplanów dla ferm nowopowstających. Z zakresu chowu zwierząt futerkowych Profesor jest współautorem dwóch książek, jak m.in. „Chów i hodowla zwierząt Futerkowych” (1999 ), „Chów i hodowla nutrii” (2006), oraz autorem dwóch rozdziałów książki „Rolnictwo na Dolnym Śląsku” wydanej przez PWN. Jak podkreślił nestor polskiej hodowli zwierząt futerkowych profesor Jarosz książka Chów i hodowla zwierząt futerkowych cyt. „Jest to doskonałe opracowanie, jedno z najlepszych dotychczasowych opracowań zarówno krajowych, jak i zagranicznych poświęconych całościowej hodowli tych zwierząt”.

Następny nurt badań dotyczył chowu i hodowli owiec i dotyczył głównie opracowania nowych technologii stosowanych w rozpłodzie, strzyży i budownictwie fermowym. Duże znaczenie miały tu dwukrotne jednoroczne pobyty na stażu naukowym w Australii (1976-1977 i 1985-1986), które zaowocowały opracowaniem materiałów do książki pt. „The Australian Merino” wydanej w 1990 roku przez Charlie Massey w Australii.

Profesor Janusz Kuźniewicz współpracował z Doświadczalnym Zakładem Produkcji Pasz w Borowie, gdzie zorganizował doświadczalną fermę królików prowadząc w niej badania nad zastosowaniem granulatów w żywieniu zwierząt futerkowych. Podobną fermę zorganizował w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Magnicach.

Kolejnym kierunkiem zainteresowania Profesora była i jest kynologia psów pracujących. Tematyka opracowań z tej dziedziny obejmuje zagadnienia związane ze szkoleniem psów w różnych dziedzinach ( w wojsku, straży granicznej, służbie celnej, więziennej, straży pożarnej, ratownictwie, myślistwie, stróżowaniu, medycynie-dogoterapia i w doświadczalnictwie). Z tego zakresu jest autorem i współautorem podręczników: „Psy w służbie człowieka” (2003), „Dzikie psy” (2004), „Metody szkolenia i sposoby użytkowania psów” (2005), „Behawior psowatych” (2014), „Psy pracujące w służbach mundurowych” oraz „Psy w kulturze, sztuce i badaniach naukowych” (2016).

Dorobek naukowy profesora w 52-letniej pracy naukowej jest imponujący pod względem liczby i rangi dokonań, bowiem obejmuje łącznie 559 publikacji, w tym: 180 oryginalnych prac twórczych, 372 artykułów naukowych i popularno naukowych, 7 książek. Oprócz tego wykonał 95 ekspertyz sądowych i innych, 30 recenzji dorobku naukowego do tytułu i stanowiska profesora oraz stopni doktora i doktora habilitowanego, oraz 68 recenzji projektów badawczych Komitetu Badań Naukowych i 133 recenzji prac naukowych.

Za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze, naukowe i organizacyjne profesor otrzymał 15 nagród Rektora. W roku 1990 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, a w 1996 medal i odznaczenie miasta Nysy oraz medal Komisji Edukacji Narodowej.

W roku 2006 profesor Janusz Kuźniewicz przeszedł na emeryturę, jednak nadal prowadzi aktywną działalność naukową, publikując liczne artykuły w wielu czasopismach, oraz opracowania książkowe. Od 54 lat profesor szczęśliwym mężem, ojcem dwóch synów i dziadkiem dwóch wnuczek.

 

 

 

Copyright enorka.info 2017